MUZEMUZE
 

 

Links

 

 

MUZE-um is a platform for unique materials.
Like theater, art, music, words etc.

 

links:

Lees hier over de totstandkoming van de hoes! - het hoesverhaal!

 

Bestellen?
Door hier te klikken stuur je een mailtje of mail naar triplp@armand.nl en krijg je meteen een mail terug met uitleg over je bestelling!



Platenspeler nodig?
stuur een mail om een platenspeler te bestellen of om prijzen op te vragen. Ook kunnen we alle naalden leveren!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


    

Armand 'Mooie Woorden'

HET ELPEE MUZIEK VERHAAL: ' MOOIE WOORDEN '

By Manus the Menace

 

Armand

THE MAKING OF DE TRIPELPEE

 

5 dec 2007

 

Vóór mij ligt een drie-elpee-album.

Het is zover. Eindelijk.

Het idee werd geboren in de vorige eeuw

Ik had een droom.

Een elpee maken voor de nieuwe tijd, voor ná 2012!

En ik droom het liefste dromen die uitkomen.

Maar dat duurt nog wel even. (2012 dan.)

 

 

Al staan er op het tekstvel maar een beperkt aantal bedankjes, het gaat over al die mensen waarmee ik omging in de jaren dat ik dit oeuvre plande en uitwerkte, waarmee ik discussieerde, waarvan ik informatie ontving, waarmee ik een goede pijp rookte, waarvan ik begreep hoe het moest of hoe het niet moest, eigenlijk hebben die allemaal meegeschreven aan wat je nu hoort.

 

In eerste instantie wilde ik gewoon een elpee opnemen met mooie lieve liedjes, een hip, hoopvol product.

Omdat ik echter omkwam in de maatschappijkritische deuntjes vond ik het jammer die het levenslicht niet te laten aanschouwen, ter informatie van de luisteraar.

Want Entertain to inform and inform to educate, zegt de BBC Worldservice.

Niet dat ik mij een radiostation voel maar omdat ik vind dat iedereen met een vleugje verantwoordelijkheidsgevoel het zo zou moeten doen.

Mijn Lief kwam met het idee een dubbelelpee uit te brengen; één voor die vogels die het al weten en één voor die luiden die nog wakker moeten worden. Dat was de tweede instantie.

 

GOEDMAKER

En toen herinnerde ik mij dat ik nog iets had goed te maken wat dateerde van 1974, voor de fans die het overleefd hadden, de derde instantie.

Toen bracht ik nl een drieluik uit, "Een beetje vriendelijkheid" waar maar twee elpees inzaten.

Menige fan heeft de derde flap bevoeld maar dat was een stijf stuk karton.

Ik mocht van mijn platenbaas geen derde elpee opnemen wegens tijd- en geldgebrek.

Verder niets dan lof voor Johnny Hoes die mij de volledige vrijheid gaf, op te nemen waar ik maar zin in had, iets dat in die tijd hoogst ongebruikelijk was.

 

ANALOOG/DIGITAAL

Om het blikkerig digitaal gedoe te omzeilen klampte ik de luitjes van Studio Chateaux in Tilburg aan waar men nog met analoge tapemachines werkte. Ik zou de elpees GEHEEL analoog opnemen, twee gekoppelde Tascam 24-sporenrecorders, met van die bandspoelen die net zo groot zijn als een uit de kluiten gewassen taartvorm!

Het masteren zou via de aanwezige tweesporen Revox recorders geschieden en zelfs de effecten (plug-ins) zouden analoog kunnen worden opgewekt; voor de delays de Roland Space Echo en voor de galmen de onvolprezen manshoge 'British Spring' stereo galmveer.

En dan van de masterband rechtstreeks op de lakplaat. (waarvan de matrijs gemaakt wordt waarmee je platen perst.)

 

Joepie! Te mooi om waar te zijn, helaas!

De eerste fase van de mooie droom viel in duigen.

Studio Chateaux bracht de analoge apparatuur naar de stort en ging digitaal met Protools en meer van die computerprogramma's.

Ik was zo flabbergasted dat ik me verder niet meer bekommerde om een nieuw product.

Onderwijl kwamen er verzamel CD's uit waardoor ik toch genoeg in de publiciteit verscheen en de liedjes die ik bedoeld had voor de plaat speelde ik in de zaal voor de getrouwen, die ze al uit hun hoofd kenden.

 

LEVE IKUTARU KAKEHASHI!

Totdat Marrit vroeg:"Doe je nou nog iets aan je elpees?" en ik mij over mijn bezwaren heenzette (if you can't beat 'em, love 'em!) en overstag ging voor Ikutaru Kakehashi, de baas van de Roland muziekfabriek, die een complete betaalbare studio had gebouwd in een broodtrommel.

Op de laatste versie van zijn uitvinding kon je ook nog masteren op CD, dus kon ik een kant en klaar product aanleveren bij de platenperserij.

Zo zag ik het in mijn gedachten al.

Maar toen ik de manualen opensloeg begreep ik dat ik toch van scratch af zou moeten beginnen.

Ik kende dan wel de technieken en de foefjes na dertig jaar studio, maar de tools; het gereedschap was mij vreemd.

Bovendien moest ik de hele gang van zaken visualiseren om enig inzicht te krijgen.

Als ik bv overschakelde van de opnamestudio naar de mastering room ging ik in gedachten de deur van de controlekamer uit, het kantoortje door, het trapje af en rechts de hoek om de mastering room in waar de grote tweesporen Studers stonden opgesteld in de basement aan de Uilenweg 38 te Weert.

 

Een half jaar heb ik de studio in het golfkarton laten zitten, totdat ik de boeken genoeg had bestudeerd om mijn eerst opname te maken.

Dat werd het Bhangralied Common Sense , wat ik gemaakt had omdat ik veel -eigenlijk alleen maar- naar de BBC Worldservice luisterde (de TV stond toen allang in de tuin) en ik 'gewone' house maar niets vond voor een heer van stand.

 

DE ELF GEBODEN

En omdat ik ineens op een zee van ongekende mogelijkheden voer had ik enkele criteria opgesteld waarvan ik niet wilde afwijken.

1. Er wordt niet gesempeld, m.a.w. een koortje wat goed klinkt wordt niet ook nog eens voor een volgend refrein gebruikt; daar wordt gewoon een nieuw koortje ingezongen tot het goed is.

2. Géén inprikken! Wat vroeger uit tijd- en geldgebrek noodzakelijk was. Als je een zinnetje verkeerd had ingezongen kon je dat ene zinnetje even overdoen. Wat je natuurlijk hóórt!

Daarom; fout gezongen, vooraan begonnen zodat ie klinkt als een live-song.

3. Er wordt (over de stem) zo weinig mogelijk galm gebruikt. Galm klinkt weliswaar lekker mysterieus, aan de andere kant vermindert het de intimiteit naar de luisteraar die het 'droge' zaalgeluid gewend is.

4. Elk lied wordt, als het definitief in elkaar gezet is nog minstens een maand intensief beluisterd of er geen kleine muzikale/tekstuele irritaties inzitten die na verloop van tijd groeien.

5. Alle ritmegitaren worden dubbel ingespeeld voor een ongefaked ruimtelijk effect.

6. Behalve bij de electronummers worden er geen 'onnatuurlijke' instrumenten gebruikt.

7. Er worden minstens dertig liedjes opgenomen (minimum acht teveel) zodat ik bij het selecteren van de nummers voor de elpees het beste (naar mijn mening dan) kan selecteren.

8. Er mag niet meer dan 22 minuten muziek per plaatkant op de elpees gesneden worden omdat meer tijd de plaatkwaliteit aantast.

9. De liedekens die er door plaatsgebrek niet opkomen worden gebundeld op een vierde elpee die uitkomt aan het eind van het jaar, ik zeg nog niet welk.

10. De laatste kant, kant 6 van de drie elpees wordt één lied, tenminste twintig minuten.

11. Op de eerste elpee niets dan mooie woorden, de rest wordt protest.

(En gij zult na het elfde gebod niet fietsen.)

 

EDITING EN (RE)MASTERING

Omdat ik met mijn studio geen hele elpeekant kon editen (slechts 6,4 giga) riep ik de hulp in van John "Pink Noise" Dircke waarmee ik samen de zes blokken samenstelde die later elpeekanten zouden worden. Met ProTools 5 nota beide benen!! Het is jammer dat John het uitkomen van het album niet meer heeft mogen meemaken.

Maar hij heeft zijn stempel achtergelaten; het onverstaanbare woord naast "Goedemorgen" aan het begin van het lied "Hei" is goedemorgen, alleen omgedraaid.

De mastering werd gedaan door Oscar maar daar was ik niet tevreden mee, ik vond het veel te Ceedeeïg klinken.

Dirk, mijn webdesigner, webmaster, studiotechnicus, buizenspecialist, niet praktiserend muzikant, blowmaatje en nog zoveel dingen meer die je niet zou vermoeden, bracht uitkomst.

Hij nam de uiteindelijke mastering voor zijn rekening en dat werd een stukje vakwerk want een elpee is géén CD!

Ere wie ere toekomt!

Natuurlijk ook een warm woord van dank aan Rinus van Record Industries want snijden is een kunst, een kunst die hij meer dan machtig is!

 

DE LIEDJES

De liedjes moeten aan twee criteria voldoen:

Het 'Oosterse' jezelf vinden (door tripmiddelen, als natuurvorser, door meditatie, postzegels verzamelen, de liefde bedrijven, lekker eten etc. etc.)

Het (Indiaans) 'Westerse' de voeling met de grond herstellen, de diepe eerbied voor Moeder Aarde benadrukken, hoe klein we zijn, hoe dom soms maar vooral hoe aardig ook.

En uiteraard wat humor graag!

 

1. MENS WAT BEN JE MOOI

Reggaenummer met saxofoon, Tibetaanse klankschalen en koebellen.

Een ode aan de goedheid, waarvan ik overtuigd ben dat die in ieder mens aanwezig is, want niet door strijd, maar door vriendelijkheid zijn wij gekomen waar we nu zijn.

En misschien heb ik dit lied wel geschreven met 'Leven & Overleven' van Simon Vinkenoog in het achterhoofd (DVD Hoezo ik te min?).

Ik herinner mij de avond dat ik het voor het eerst liet horen aan Aja "Stadssjamaan" Waalwijk en Bert "Bird" Peters, de priester van Ruigoord op drie hoog aan de kade in Amsterdam, mensen wier oordeel ik hoog inschat over mijn oeuvre en hoe ontroerd zij waren. Toen besloot ik ook dat het album hiermee moest beginnen.

 

2. MARRIT MIJN LIEF

Zwaar electronische drone met misthoorn van 'Stoomboot' (Een beetje vriendelijkheid) en bitverminderd gebons, aangekleed met een draaiorgelachtig aandoend sfeertje tot de tussentro, een fragment uit "Het zien van uw steden doet pijn aan de ogen" als inleiding voor het laatste couplet.

Hoe ik Marrit ontmoet heb staat in het lied; hoe Marrit mij ontdekte niet.

Dat kwam door het lied Stoomboot van de elpee die de broer van haar vriendin had. Nieuwsgierig geworden vroeg zij of hij nog meer liedjes wilde laten horen en toen hij Wondermooie Planeet had gedraaid had ik er weer een fan bij.

Pas na een jaar kwam zij erachter dat ik óók die zanger was van Ben ik te min .

Nou, dat was wel even wennen.

Ik vind het een magisch toeval (toeval bestaat niet, dat zou veel te toevallig zijn) dat wij elkaar eigenlijk door Chief Seattle hebben leren kennen.

 

3. TEAMGEEST

Het ritme van de oude Italiaanse strijdliederen, compleet met Spaanse gitaren en mandolino's.

Tegenmelodie van de accordeon in de coupletten.

Een 'nieuwe tijd' lied, wanhoop niet vrienden en vriendinnen want het zijn de laatste stuiptrekkingen van de egotrippers!

Refrein: 'Wankel evenwicht', gelijknamige titel van de film Koyaanisqatsi met muziek van de Philips glasfabriek.

'Respect voor het materiaal' pikte ik op bij Erçan van koffieshop The Wall, wat hij boven zijn biljart heeft hangen.

Vertraging: Ineens dacht ik eraan dat ik in 'Mens wat ben je mooi' zong:"Als je Peer Gynt loopt te fluiten..." dus heb ik dat er even tussendoor gefloten, waarna wij weer doorgaan met de nieuwe tijd. De elpee The Fool van The Fool, een van de mooiste elpees ooit gemaakt eindigt er trouwens ook mee.

(Meer links in de reiscolumn over IJsland)

 

4.PIJPJE PUUR

Plukgitaar met Saz, Mandoline en Violen

Ballade voor een vrolijker wereld, die in aanvang een andere tekst had.

Toen de muziek ervoor klaar was zat ik echt te kicken op dat heerlijk romantische sfeertje als ik 'm afdraaide in mijn studio maar al gauw begon ik achter mijn oor te krabben wat de tekst met de nieuwe tijd te maken had, als ik 'm meezong voor spek en bonen.

Die luidde:

Het is tien over vier, in Ierland is een onderwijzer dood en in Bosnië zijn ze doodsbang voor de winter

Eind november, wat een ellende, terrorisme, hongersnood....

 

Ach en wee...

Bosnië was allang historie en ik speelde op een Ierse gitaar.

Ik besloot een nieuwe tekst te schrijven.

Met de oude voor mijn neus zat ik te denken wat ik ervan zou kunnen maken, ik keek naar de klok en het was daadwerkelijk wéér tien over vier in de morgen. Ik zuchtte eens diep en besloot; ik bouw er eentje.

Na een paar trekjes keek ik weer naar de klok en voilà, het begin was gemaakt.

Toen herinnerde ik mij het 'lach-onderzoek' en ik was op weg.

 

5. EVEN GENIETEN

Accordeonlied, een eerbetoon aan het eerste (grote) instrument dat ik leerde bespelen ("Jan", One Of Eur Kind), ook weer met zo'n heerlijke tegenmelodie van de trekzak.

De violen aan het eind vind ik ronduit geil, al zeg ik het zelf.

Ook een treintijdlied, toen je nog blowcoupé's had, een unicum in de wereld!

Dank aan Theo Stuf uit GRØN die mij ervan overtuigde dat ik het tweede couplet zo moest laten, wat profetisch zou blijken.

Het opnemen van de accordeon was trouwens niet gemakkelijk. Het pianoklavier kan je wel een beetje naar de microfoon richten maar de bassen die zweven de hele tijd op en neer vanwege het trekken en duwen aan/tegen de zak. Dat heb ik opgelost door mijn headset (die beugel waarmee ik zing) op de accordeon te plakken bij de baskant en zo een gelijkmatig geluid te creëren.

Sommigen zullen dit wel aartsarchaïsch vinden maar Geduld is de sleutel tot het Paradijs, zegt de Koran en verveling ontstaat als er teveel is.

 

A. SAZTRO

Tussentro met Saz (Turkse Langsteelluit), terracottatrommel, mondharp en blokfluiten.

In tegenstelling tot de gebruikelijke mineurstemming staat de Saz hier in C Majeur, ik hou niet zo erg van dat triestige mineurgeklaag.

 

6. VEERTIG JAAR

Countryrocksong met slide gitaar, banjo, saxofoons en accordeon.

Op 17 dec 1985, ik was alweer twee maanden alleen, stond ik de trap te schilderen, toen ik mij ineens realiseerde dat precies 20 jaar daarvóór mijn eerste plaat uitkwam.

Dus ruimde ik mijn schilderspullen op en schreef een lied, getiteld Twintig Jaar.

Op 17 dec 1995 veranderde ik de titel in Dertig Jaar.

En zo nam ik het op.

Toen ik echter mijn opgenomen lied uittestte bij mijn muziekinstrumentenwinkel over de twee maal achthonderd watt PA die ik daar even voor mocht laten blazen, schreeuwde een collega-muzikant:"Dat lieg je!"

"Dertig jaar, dat lieg je man!"

Ik moest toegeven dat er inmiddels al 36 jaar verstreken waren, dus nam ik het nummer opnieuw op, dit keer met de titel Veertig Jaar.

En aangezien ik met de tuindeuren open inzong, zullen er best buurtjes geweest zijn die opmerkten:

"Gisteren zong ie nog dertig jaar...!"

 

De story begint in Antwerpen, het Antwerpen van de Muze, de Mok, Het Pannenhuis, Turks Restaurant de Ranch, 25hours Café d'n Burton en de Kroeg.

Het Antwerpen van Ferre Grignard, Fabien Collin, Derroll Adams, Long Frank's Jug Band, Remco Campert, Willy van der Steen, Olaf 'Illustrated Free Press', veel gras uit de Kongo en peppilletjes uit de apotheek. Het Antwerpen waar de kroegen nooit sloten, je altijd wel ergens kon scoren of een hapje eten, elk uur van de dag en den nacht.

 

"Aan de werven" was ooit de naam van die plaats totdat de Spanjolen de haven dichtgooiden uit angst voor de Engelsen en het Brabo-verhaal uit hun duim zogen.

Want klinkt Brabo niet Spaanser dan Vlaams?

Nadat Antwerpen 'gekuist was van den drog' zocht ik mijn heil in Den Haag waar het swingde als de neten en waar Paul Acket mijn optredens boekte.

Vervolgens kreeg ik kennis aan Laurie die als redactrice bij de Hitweek werkte en ik verhuisde naar Amsterdam.

De rest staat in het lied.

En voor de luisteraars die ook muziek maken met beperkte middelen; de banjo op 40 Jaar is een akoestische gitaar waarbij ik een stukje schuimrubber onder de snaren heb geplaatst, nèt tegen de brug aan, try it!

De slide gitaar is mijn Aria the Cat Pro II, mijn sublieme Strat(Fender Stratocaster)-imitatie, op mijn schoot en mijn slide is een Swiss Army Knife dat dubbel gebruikt wordt op het scherp van de snee voor de hoge E en met het voorste gedeelte van het heft op de lage E.

Dan plukken met de duim- en de middelvingernagel en schuiven maar! Vereist wat oefening maar het resultaat is ernaar! (Dat rijmt!)

 

7. BEN IK HIGH

Genuine reggaesong, a tribute to my friend Peter Tosh. Hier wordt perfect geteld. In tegenstelling tot de pseudo-reggae van "Mens wat ben je mooi" wordt hier de werkelijke formule aangehouden. Een reggae is nl niets anders dan een snel gespeelde blues. Got the picture?

En ach, spreekt de tekst niet voor zich...? Verdraagzaamheid zal de mensheid redden.

Trouwens, oplettende luisteraars zullen in het koortje een 'vreemde' stem ontwaren; dat is Dirk, wéér zo'n verborgen virtue van hem!

 

B. SAXTRO

Waar ik tenorsax probeer te spelen à la Adje 'FreeJazz' Peijnenburg, old pal, gecombineerd met een zeer twinkelende bonk.

 

 

8. MOOIE WOORDEN

Hiermee werd het idee geboren voor een Lieve Elpee.

Het kwam mede door mijn vriend Faroek (A's & B's) die mij vertelde dat ik alleen maar beroemd was omdat ik altijd tegen de mensen stond te schreeuwen. Wat ik volmondig beaamde.

"Maar jij een keer niet schreeuwen, jij mensen mooie woorden maken, misschien zij jou nou toch luisteren, jij beroemd..."

En ik schreef het lied.

Maanden daarna vertelde ik een kennis wat ik van plan was en noemde de titel.

Waarop hij zei:"Jaja, móóóie woorden..."

En dat klinkt behoorlijk cynisch.

Waaruit ik begreep dat ik het refrein nooit zo geschreven zou hebben als Faroek het niet in zijn Tarzan-taal tegen mij gezegd had. Waarvoor dank, ik denk wel mede namens mijn luisteraars.

En ja, ook MIJN moeder vond het een mooi lied.

 

9. JOGGENDE MEERDERHEID

Een garagerocksong met dubbele sologitaren, piano,orgel en conga's (was ik Mike Oldfield geweest had ik het op de plaat moeten inspreken. Alsof de luisteraar dat zelf niet hoort.

Of is dit meer bedoeld om de aspirant luisteraars lekker te maken?)

De Joggende Meerderheid is vrij naar 'Wij, de zwijgende minderheid', waarvoor wij werden uitgemaakt, waarop wij 'Zij, de zwijgende meerderheid' lanceerden.

 

Het nummer begint bij de Snooker, blowtent en snookerhal.

Alleen boven op het balkon mocht je het zwaardere materiaal zoals chillums, bhongs en waterpijpen roken, boven het biljart alleen maar jointjes.

De elanden en Kate Bush verschenen op de zappende buis en er wuifden inderdaad palmen.

(Toen ik het genoteerd had vroeg een medeblower wat ik geschreven had en ik las het voor.

Na een korte stilte zei ik:"En daar maak ik een lied van!"

"Jaja..." schamperde hij ongelovig.)

Inmiddels zit ik in de trein en zie mijzelf, bewolkte luchten doen mij denken aan het boek van Stefan Denaerde 'Buitenaardse Beschaving'

Niet te vergelijken met die chaos hier beneden.

Tempo, tempo...

Het tweede couplet gebruikt dezelfde rijmuitgangen als het eerste couplet, dat leek me een leuke puzzel.

Maar waar het eigenlijk om gaat is natuurlijk

DE RECLAME HEEFT JE DROMEN GESTOLEN OM ZE JE TERUG TE VERKOPEN

Daarom zwijgt de stem daar ook een wijle, om die zin goed te laten inzinken.

(Ik ben niet gelovig, ik ben ongelooflijk maar de Stop Shopping Church van Reverend Billy vind ik een goede zaak.)

En in wezen is het absurd dat fabrikanten reclame mogen maken voor hun producten, dat is toch de kat op het spek binden!

Reclame, of wat ik liever voorlichting zou willen noemen zou eigenlijk alleen maar mogen worden gegeven door consumentenorganisaties die de producten scannen en beoordelen, het beste eruit kiezen en de rest verbieden totdat het goed is.

E.e.a. natuurlijk ook om de monsterachtige verspilling tegen te gaan van relamedrukwerk. (Waar LUL je over?)

 

10. DE BOKKENRIJDERS

Ballade met oude instrumenten, doffe trom, blokfluiten en violen.

Dank aan Jean Innemee die als Carboon een CD maakte over het fenomeen Bokkenrijders en er ook een echt protestlied op wilde, waarvoor ik de aangewezen persoon was om dat te schrijven, vond hij.

De enig restrictie was dat ik geen lange IJ op een korte EI mocht laten rijmen omdat dat in het Limburgs, waarin de tekst daarna vertaald zou worden, niet kan.

Jean verschafte mij enige boeken, doch ik wilde dieper ingaan op de materie en gaf een klein kapitaaltje uit om mij te voorzien van meerdere lijvige folianten, om met Marten Toonder te spreken.

En tot mijn verbazing bleken die bokkenrijders (en rijdsters) highe vogels die op doornappel (Datura strammonium, werkzame stoffen Hyosciamine en linksdraaiende Atropine) hun rooftochten cq aansluitende orgies beleefden.

Ook bleek dat de nazaten van verschillende gegoede Limburgse families hele boeken hadden volgeschreven om hun niet-betrokkenheid bij de bende te bewijzen. En het volkje dat geprofiteerd had van die chaos door niet onbemiddelde onschuldigen op de pijnbank te leggen, waarna de bezittingen verbeurd konden worden verklaard, hadden speciaal hun best gedaan hun voorouders vrij te pleiten.

Dit was echter niet naar de zin van Jean, die zoveel protest niet verwacht had en het nummer afgezwakt opnam.

Maar ja, het is nog altijd MIJN lied en ik heb die hele beerput niet voor de kat zijn viool uitgespit.

Dus voilà! En met de uittro heb ik het concours van de Zatte Herremeniekes willen benaderen.

 

C. KALIMBATRO

De Kalimba (een halve kokosnoot met bovenplaat en klankgat, bezet met ijzeren pennetjes, ook wel duimpiano genoemd) aangekleed met de meest magische synth-geluiden uit mijn Ensoniq.

De Kalimba wordt meestal geassocieerd met Afrika, hij wordt echter ook in Thailand gebruikt.

Dus wat die Worldmusic betreft...

En dit is echt zo'n stukkie muziek om (eventueel) een lekker blowtje bij te nemen. Met 'Djamba', op z'n Afrikaans.

 

11. HEILIGE HASJIESJ

Rock 'n Roll will never die!

Dit lied heeft twee verschillende titels gehad, voordat het Heilige Hasjiesj heette, t.w. Heilige Hennep en Ketelmuziek .

Geschreven in Groningen in het huis van Theo, mijn jarenlange vriend, waar ik ook de Turkse Lamp (Tintels voor de mensen) schreef op zolder.

De tekst spreekt voor zich, althans voor de goede verstaander, de ervaringsdeskundige en de levensgenieter.

 

12. WANNEER ZE LIEGEN

Pentatonisch wijsje met onwesters instrumentarium.

From privatized media you can hardly expect any fairness

en goed onderwijs wordt meestal illegaal gegeven.

Want dit nummer schreef ik feitelijk omdat ik mij ergerde (irritatie lig altijd in jezelf, modderde spuit elf) aan het belachelijke onderwijssysteem wat wij zo door de eeuwen heen hebben ontwikkeld.

Hoe kun je nou verwachten dat kids iets zinnigs leren wanneer je ze met z'n dertigen bij elkaar propt met de een of andere geknede kwiep die alleen maar uit boekjes werkt.

Kinderen leren van oudere kinderen maar toch niet van volwassenen, die maar amper weten wat er in de wereld te koop is. Of zoals Lambik opmerkte:"Kinderen voeden hun ouders op!"

Trouwens, hou nou eens op met de media na te praten en surf eens naar Indymedia.

En eigenlijk was de Rock 'n Roll van Chuck Berry en Eddy Cochran pure protestmuziek! Tenslotte; 'n heel ander verhaal, luister eens naar Phil Ochs.

 

13. DE VRIJE WERELD

Minimale rocksong met scheurgitaar en dubieuze bijgeluiden.

De tekst toont mijn verontwaardiging over het ZOGENAAMDE vrije handelsprincipe.

Want is het niet schandelijk dat Afrika grondstoffen uitvoert waar wij ijskasten van maken die wij dan weer in Afrika verkopen? Waarom kunnen ze die daar zelf niet maken? Omdat wij dat zo geregeld hebben in onze 'vrije'marktregelementen. Daar kan ik nou zo pissig over worden!!

Dat is te horen. Daarom zocht ik naar een wat frivoler einde want alles is betrekkelijk, nietwaar?

Dus bracht het Festival Mundial de oplossing in de vorm van het laatste couplet.

Daar speelde ik voor (weet je al) Amnesty International.

Na enkel liedjes kwam er een meisje naar me toe die vroeg of ik niet zoveel over drugs wilde zingen.

Ik antwoordde dat ik dat nou echt een misser vond van Amnesty, waarom, dat staat in het liedje.

Waarom schrijf ik dit dan eigenlijk??

Omdat ik een giga-kletsmajoor ben (Blauwe Bol)

 

14. NOOIT OVER REPPEN

Geschreven en opgenomen in 2003, herschreven en opnieuw opgenomen in januari 2004

Het lied ging helemaal over slappe kutrap, nietszeggende soapkletskoek. Ik ging op vakantie naar Engeland om er Sinterklaas te spelen op 5 dec bij Dan & Saskia van de Rinky Dink en toen ik terugkwam en het lied weer hoorde dacht ik:'Kùn je wel!'

In Engeland had ik nl. de message opgepikt over de rap in Marokko ("We don't call our girls bitches), Cuba, Zuid Afrika, Australië en Senegal. Dus kwam ie eruit zoals ie nu is, de twee zijden van de welbekende medaille.

 

15. HEI

Joepie! Zo klinkt een Saxofoon als je net wakker bent. Intro bij een electrolied in de rocksfeer, zou ik het willen noemen.

Tekstueel gaat het lied over de Strabrechtse heide toen er even die lange hete zomers waren en ik met food, water en blow bos en hei introk om in eenzaamheid mijn meesterwerken te beitelen. En mij goed stoned te blowen, want dan komen de schone volzinnen waar ik clean nooit het geduld voor zou hebben. (Ik ben een Ram, de snelle, als ik nuchter ben en ik ben op de helft van een song dan raffel ik de andere helft af want dan heb ik er lekker weer eentje! Ben ik high dan kan ik het wegleggen tot morgen. Anders had ik dit monnikenwerk nooit kunnen voltooien. Hennep AVÉ!) En over die luchtschipmaterie is een mooi boek voor de uitpluizers; Eldorica.

De Hotemetoten is een uitdrukking van mijn vriend Frank van Staatsbosbeheer die presideert over de Groote Peel, en zijn superieuren daarmee aanduidde.

 

16. WAAR JE BIJSTAAT

Minimalistisch bluesnummertje met gitaar, bas, piano en drums.

Het zwaardere protestwerk, een aanklacht tegen de dieven van de maatschappelijke voorzieningen. Voor nog meer bewustwording raadplege men de site, waarop het lied van mijn vriend en collega David Rovics vertaald staat, genaamd Gemeengoed .

En met een aarzelend einde omdat we dit lied samen af zullen moeten maken.

( Teamgeest , weetjewel...)

 

17. DICKTATOR

Latin Music met toeters, piano's en 'speciaal' gearrangeerde drummachine

Wendy Carlos bracht mij op het idee. Zij is de eerste die Bach inspeelde op synthesizer ergens in de 70's.

In de 90's deed ze dat nog eens over met de toen beschikbare apparatuur. In een interview in de Amerikaanse Keyboard beklaagde zij zich erover dat de drumcomputers eigenlijk helemaal niet benut worden. Soms meer dan 100 percussie-instrumenten en alles wat ze gebruiken is basskick, snare en hihat. Schandelijk!

Dus begon ik een ritmepartij te programmeren waarin ik voornoemde instrumenten achterwege liet en verder zo'n beetje alles gebruikte wat het doosje biedt.

Ik had totaal geen idee wat ik ermee zou gaan doen, totdat ik de tekst van het lied Dictator klaar had en zat te dubben wat voor muziek ik erbij zou maken.

En aangezien de 'WendyCarlosritmetrack' heerlijk Zuid Amerikaans aandeed, besloot ik die muziek te gebruiken voor mijn dictatoriale song, al zijn er ook dictators buiten dat continent.

De woordspeling DICKtator moet op zijn Engels worden gelezen natuurlijk!

En over mijn 'wetten' valt te praten.

 

18. NU WIJ ZOVER ZIJN

Lekkere tachtigerjaren synthbas met toeters, belletjes en een geoctaveerd koortje.

Komisch bedoelde song die door velen als onheilspellend wordt ervaren (Duitser worden?) waarop mijn antwoord is: "Dig Reality en bouw een woonboot!"

Wat de privacy betreft; het is reeds vele jaren geleden dat Nederlanders geschokt reageerden op het bericht dat de Zweden in Stockholm camera's in de straten plaatsten om de Stockholmers in de gaten te houden. "Dat zouden ze hier eens moeten flikken!" hoor ik ze nog zeggen.

 

Nu is het heel gewoon om iemand die mobiel gebeld wordt, te vragen:"Waar ben je?"

Ik zou willen zeggen:"Waar bemoei je je mee?"

Nee, dan Willem! Mijn hardcorefan die mij al meer dan twintig jaar belt over zijn wel en wee en zijn gesprek altijd begint met:"Bel ik gelegen?" Dat noem ik nou style!

'Cause when you think you know what style is, you haven't got any, nietwaar?

 

19. RELAXEN

Intro met didgeridoos en mondharp, ook een muzikaal voorspelthema toegevoegd voor het sfeertje

Toen ik Jan, mijn muziekleraar, het lied "Jan" liet horen in de nineties had ik nog een song voor hem in petto, een lied wat ik op tienjarige leeftijd als lesmateriaal voor de accordeon had moeten leren, nl de Japanischer Laternentanz van Yoshitomo. Altijd had ik die Duitse titel wat vreemd gevonden maar de componist bleek dan ook een Duitser te zijn met een Japans pseudoniem (Weet iemand of Yoshitomo iets betekent in het Japans?)

Ik had het lied compleet georkestreerd met diepe trommels en cymbalen en Jan prees mij voor mijn ijver.

Jan is al vele jaren niet meer maar het bloed kruipt; dus waarom maak ik er geen tekst op?

Het is toch een leuk moppie!

Vele maanden later, na talloze tekstversies had ik toch het gevoel dat het een

'nieuwe tijd' lied geworden was, ook al begint ie dan in mineur.

Voel jij dat óók?

 

20. ENKELE REIS

Slowbeat met piano, tweestemmige sologitaren en mondharmonica.

Dit is nou echt zo'n nummer waar ik maar in tweestrijd bleef staan.

De originele tekst luidde:

 

Al die cleane weirdos, ik beklaag ze zo

Met hun heiligverklaarde kijkdoos maar ze krijgen niks cadeau

Wat is het leven tuchten, uitkijken naar vakantie

Je zou willen ontvluchten, waar blijft die tolerantie

 

Zie ze zielig hokken, daarvan word je bang

Ze vertrouwen dus ècht niemand meer met hun fort aan het eind van de gang

Bedrogen door de reclamepiraten, hebzucht is de ware trend

Ontgoocheld door de haat van het systeem totdat je een halve zombie bent

 

En toen dacht ik; kan ik dat 'weirdos' laten staan, begrijpt iedereen dat wel?

En is de strekking van het tweede stuk wel duidelijk?

Maar dat Recht op roes uit die nieuwe tekst .... dat zeg ik al ergens anders, in

de Vrije Wereld , dus dat hoeft er geen twee keer in.

Kortom, leer deze tekst maar uit je hoofd want dat is wat ik in de zaal zing.... uiteindelijk desalniettemin.

 

D. LACHTRO

Alles KOMT goed dus alles IS .....

(Wachten op beter)

 

21. COMMON SENSE

Hier heb ik getracht een Indiase Bhangra te maken, de huppelmuziek (Indiase House) waarbij je vrijelijk kunt experimenteren met alle stijlen die er voorhanden zijn.

De strekking van de tekst verwijst naar het wachten op betere tijden wat de christelijke inslag eeuwenlang heeft gepredikt en wat nog steeds doorklinkt in de uitdrukking 'Alles komt goed'.

En de niet te vergeven misvatting dat 'n mens hier altijd bang moet zijn als ie gelukkig is; alsof dat op een of andere manier eigenlijk niet mag...

Tevens ingaat op dat verfoeilijke zelfmedelijden, de ergste vorm van masochisme!

En flink wat tekstloze stukken om te samplen, kids!!

 

22. MIJN BLAUWE BOL

In- en uitgeleid door Marrit met een Indiase mantra om de zon te begroeten, de aarde en alles wat er leeft.

Wat men daarna hoort is het geluid van de Big Bang zoals ik mij dat voorstel ware er lucht geweest om de trillingen te doen voortbewegen.

Aan de andere kant ben ik van mening dat de gassen die bij die knal vrijkwamen ook geluidsgolven konden dragen en al was er niemand om ernaar te luisteren, dat moet me een concert geweest zijn;

HET ÉÉRSTE CONCERT!

Recente ontdekkingen hebben uitgewezen dat het heelal hoogstwaarschijnlijk begon in A (La), de toonaard van Ben ik te min bij de wee, dus heb ik die toonsoort ook gebruikt voor de intro.

Op de keper beschouwd zitten de lettermuzikanten dus dichter bij de basis dan de

do-re-mi-fa-sollers!

Naar het eerste couplet toe zakken we dan af naar D om daarna omhoog te blijven transponeren.

Dit lied heb ik trouwens tientallen keren opnieuw gedaan, het is een hele kluif om een sfeertje twintig minuten vast te houden. Bij een lied van drie of zo minuten is het niet zo moeilijk naar een climax toe te werken, maar twintig minuten is wel een heel lang voorspel.

Het begon met een song van 17 minuten en 25 seconden met lange gitaarsolo's en coupletten die het refrein geen eer aandeden, zoals

 

Ik zat in de trein, de Telegraaf zat in de afvalbak

En dat is ook waar ie thuishoort, wie die leest dat is een zak

(waarop de tweeling van de buren zei:"Ons papa leest de Telegraaf...)

en:

In het Westen worden de kinderen altijd lazarus verwekt

En dat is ook goed te merken, iedereen is wel iets defect

 

Dus besloot ik het roer om te gooien en ipv een hele plaatkant te gaan zitten katten, serieus een stukje van mijn levensovertuiging te onthullen (ahum) wat of course wel een beetje onderbouwd moest zijn.

En dat werd me een verhaal! Als ik de tekst aan het (her)schrijven was lag de tafel zo vol met allerlei naslagwerken dat Marrit vroeg:"Voel je je nou een singer/songwriter of een archeoloog?"

 

Een waardevol boek voor dit lied was 'H2O, a biography of water' van Philip Ball.

(De zondvloed klopt! Alleen de tijd niet want het zou nog miljoenen jaren duren eer mens en dier ontkiemden. Net zoals de Ilias klopt, als je hem op de sterrenhemel projecteert.)

Het Adama verhaal komt uit de Kaballah en de theorie van de omgekeerde, sneller draaiende aarde uit Tibet.

En uiteraard haal ik er nog aardig wat alternatieve theses bij maar aan het begin zeg ik ook dat dit mijn persoonlijke overtuiging is, en als het je raakt; check it out, zo niet, leve de vrijheid.

En zouden er toch nog vragen zijn; SCHROOM NIET VOGEL, mij te mailen!

 

Praktisch aanhangsel:

Aangezien het tekstvel bij de accenten kwink slaat (digitaal opgestuurd begrijp je wel) en het bij het laatste lied helemaal laat afweten, hier nog even het slot van de tekst des Blauwen Bols:

 

Zoveel brokken in de ruimte, door die brokken zijn wij hier

Daartegen kun je je niet verzekeren, dat doet mij een groot plezier

Die zelfingenomenheid is wel zo fake want we zijn zo kwetsbaar als de neten

Gelukkig maar dat we het merendeel van de tijd vergeten wat we allemaal weten

 

De planeet Adama, het verloren verleden, dat zijn wij

Zo vergeetachtig sind Babylon, eigenlijk zijn we niet goed bij

Ooit waren wij allen helderziend, daarvan is slechts een vreemd heimwee ons gebleven

En daarom blijft de mens maar zoeken naar manieren

Waardoor hij weer wordt opgeheven

 

Mijn Blauwe bol (etc.)

 

Hoe jij het verder ook nog uitlegt, ik bewandel ons aller weg

Ik geloof in de nieuwe mens, dat bedoel ik precies zoals ik het zeg

Voordat we verder komen zullen we die gewelddadige sprookjes moeten laten schieten

De kennis brengt je onherroepelijk in conflict met je oude primtieve mythen

 

Dat wij de kroon op de schepping zijn klinkt mij wat al te verwaand

Een beetje eerbied voor de grond dat is zoals het een mens betaamt

Dank je Blauwe Bol, zo groot en ik zo klein

Dat ik hier zo maar rond mag stappen

Binnen jouw dampkring in dat ijzig donker heelal

Waar ik niet lang naar lucht zou happen...

 

Mijn Blauwe Bol...

 

En uiteraard hoop ik dat dit relaas een beetje verduidelijkt wat nog onduidelijk was, voorondersteld dat niet alles duidelijk was natuurlijk, maar vooràl bijdraagt aan Uw luistergenot en een postitieve invloed heeft op Uw toekomstverwachtingen oftewel: ER KOMT NOG VAN ALLES!

 

Uw toegenegen gentilhomme,

 

Armand

 

 

Unieke tripelpee 'Mooie Woorden': drie elpees met 22 nieuwe deuntjes gestoken in een drieluik klaphoes plus inlegvel met alle teksten in een oplage van 1000 stuks!

groetjes van het Armasound & MUZE-um team!




This site is © Copyright MUZE-um 2007, All Rights Reserved.